Kryzys w związku jest rzeczą naturalną i dotyka wcześniej, bądź później każdą parę. Istotne jest, by umieć zauważać oznaki kryzysu, by w odpowiednim czasie rozpocząć odbudowywanie relacji między partnerami. Kryzys zaczyna się pojawiać, gdy dwoje ludzi oddala się od siebie zarówno psychicznie jak i fizycznie. Para coraz rzadziej ze sobą rozmawia, ogranicza się do tematów niezbędnych związanych z dziećmi czy funkcjonowaniem domu. Ten etap związku jest zatem okresem, kiedy partnerzy nie mogą porozumieć się ze sobą od dłuższego czasu.

Kryzys w związku – przyczyny

Problemy w związku są pochodną bycia na różnych etapach życia psychicznego partnerów. W sytuacji, gdy dwoje ludzi jest w związku, istotne jest by sfera psychiczna, którą wspólnie pielęgnują była na zbliżonym poziomie świadomości. W sytuacji, gdy tak nie będzie może dochodzić do kryzysu. 

Przyczyny kryzysów w relacjach są efektem braku wiedzy w obszarach:

• emocji, sposobu postrzegania problemu przez partnera,
• konstruktywnych rozwiązań trudnych sytuacji,
• znajomości tego, na jakim etapie jest relacja.

Do sytuacji, które mogą być źródłem kryzysów w związkach należy zaliczyć:

Podejmowanie ważnych decyzji

Różne oczekiwania w sytuacjach dotyczących np. wspólnego zamieszkania, wychowywania dzieci, wzięciu kredytu mogą skutkować rozczarowaniem postawą partnera. Brak rozmowy i unikanie tematu może prowadzić do konfliktu.

Rutynę

Codzienne, powtarzalne, monotonne czynności prowadzą do rutyny, która wyczerpuje zarówno fizycznie jak i psychicznie. Dodatkowo brak czasu, na wspólne spędzanie czasu, rozmowy, hobby sprzyja powolnemu oddalaniu się od siebie.

Przyjście na świat dzieci

Ten etap potrafi zmienić diametralnie poukładane życie partnerów. Dotychczasowe przyzwyczajenia, wspólnie spędzany czas na rozrywkę, podróże ulega zmianie. Przyjście na świat potomka wymaga od obojga partnerów zmiany i dostosowania się do nowych warunków. Nie każdy potrafi zaadaptować się do tego etapu i niekoniecznie rozumie też zachowanie drugiej połówki. Zmęczeni i sfrustrowani rodzice mają mniej cierpliwości względem siebie, co może prowadzić do kryzysu w ich związku.

Życie na odległość

Taki sposób funkcjonowania partnerów na co dzień stawia przed nimi wiele wyzwań. Każde z partnerów prowadzi niejako oddzielne życie i nie utożsamia się z problemami drugiej osoby. Brak empatii i zrozumienia dla partnera również może prowadzić do sytuacji kryzysowych w związku.

Zdradę

Taka sytuacja prowadzi do rozstania. Przezwyciężenie tego kryzysu jest niejednokrotnie niemożliwe, albo bardzo trudne.

Pogorszenie sytuacji materialnej

Utrata pracy, bądź słabsza sytuacja ekonomiczna partnerów może prowadzić do konfliktów. Utrata dotychczasowego stylu życia, wzajemne pretensje i oskarżenia mogą prowadzić do pogłębiania kryzysu.

Kryzys w związku – objawy

Rozpoznanie oznak kryzysu w związku jest niezwykle istotne z punktu widzenia jego przetrwania. Kryzys nie musi się kończyć rozpadem związku, więc stawianie mu czoła i rozwiązywanie problemów, które przyczyniły się do jego powstania jest bardzo ważne. Do najpowszechniejszych objawów zbliżającego się lub trwającego kryzysu można zaliczyć następujące symptomy:

• rozluźnienie więzi emocjonalnej,
• unikanie kontaktów intymnych,
• brak zainteresowania sprawami partnera,
• unikanie rozmów w ważnych sprawach,
• ograniczenie wspólnie spędzanego czasu,
• samodzielne podejmowanie decyzji bez konsultacji z partnerem,
• tłumienie emocji przed partnerem.

Rodzaje kryzysów w związkach

Kryzysy mogą pojawić się na różnych etapach wspólnego życia partnerów. Są one naturalnym elementem długotrwałej relacji. 

Kiedy pojawiają się kryzysy?

Pierwszy kryzys

Na początku znajomości. Po etapie zauroczenia, w którym rzadko dostrzega się wady drugiej strony następuje weryfikacja wyobrażeń względem rzeczywistości. To czas, kiedy może wystąpić pierwszy kryzys w związku.

Kryzys w pierwszych trzech latach związku 

Problemy życia codziennego, oddziaływanie rodziny, znajomych może przyczyniać się do problemów w relacjach partnerów. Związek jest jednym z elementów codzienności i nie zawsze wiąże się z priorytetami w życiu. Istotne jest na nowo zdefiniowanie funkcjonowania związku.

Kryzys związany z pojawieniem się pierwszego dziecka i kolejnych 

Często stanowi prawdziwy sprawdzian dla partnerów, szczególnie gdy wiadomość o ciąży pojawia się z zaskoczenia. Dodatkowo sytuację mogą komplikować plany partnerów np. z rozwojem zawodowym. Wzajemne oczekiwania partnerów i rozbieżność zdań w tym zakresie pogłębia sytuację kryzysową. Przyjście dziecka na świat zmienia życie partnerów nawet w podstawowych potrzebach takich jak wypoczynek, uprawianie hobby. Na drugi plan schodzą potrzeby partnerów w zakresie pielęgnowania związku.

Kryzys wieku średniego

Pojawia się wtedy, gdy dzieci są już na tyle duże, że nie potrzebują intensywnej opieki. Zdajemy sobie wtedy sprawę z własnych potrzeb, często niespełnionych. Ponadto skupiamy się nad rozważaniami o przemijającym czasie. Zaczyna się zatem okres wielkich zmian i rozliczeń z przeszłością oraz planowaniem przyszłości. Pojawia się również znudzenie i poczucie braku celu. Zdarza się, że któryś z partnerów zdradza drugą połówkę, by poczuć się znowu jak za młodych lat.

Kryzys pustego gniazda

Pojawia się, gdy dzieci usamodzielniają się i opuszczają dom rodzinny. Partnerzy, między którymi nie ma więzi traktują się chłodno i każde z nich może szukać własnej ścieżki rozwoju, zadowolenia, towarzystwa nowych osób. W tym okresie widoczna jest pustka i brak spoiwa w związku, w którym były dzieci.

Inne kryzysy

Związane z chorobą, śmiercią, zdradą, z sytuacją ekonomiczną, bezdzietnością, traumatycznymi wydarzeniami.

Kryzys w związku – jak przetrwać i pokonać?

By przezwyciężyć kryzys, należy przede wszystkim wspólnie popracować nad relacją między partnerami. 

Do oczywistych, ale i trudnych wskazówek, które pomogą partnerom pokonać kryzys należą:

Rozmowa

Spokojna, szczera, oparta na powiedzeniu o swoich obawach, uczuciach. Może być trudna do odbycia, ponieważ w partnerach jest nagromadzone wiele złości, pretensji.

Wspólne spędzanie wolnego czasu

Szukajmy okazji, by spędzać jak najwięcej wspólnie czasu, zarówno przy codziennych sytuacjach jak posiłek oraz takich, które wymagają większego zaangażowania, jak wspólny wyjazd, czy wyjście np. do kina. Poznanie się na nowo, pozwoli zmniejszyć nam dystans oraz pokaże nam perspektywę widzenia drugiej osoby.

Mówienie o własnych potrzebach 

Niewypowiedziane oczekiwania, życzenia powodują frustrację w osobie, która o nich nie mówi oraz w partnerze, który nie zna naszych potrzeb. Dlatego mówmy wprost o naszych oczekiwaniach, przemyśleniach a zaoszczędzimy nieporozumień i problemów.

Pozytywne myślenie o partnerze 

Pomimo różnic, niezadowolenia w pewnych obszarach patrzy na to co wspólnie osiągnęliśmy, co nas łączy. Akceptujmy to, że są kwestie, tematy, nawyki, przyzwyczajenia, które sprawiają, że inaczej możemy patrzeć na świat i inaczej oceniać pewne sytuacje. Akceptacja i zaufanie pozwolą unikać kryzysu.

Urozmaicenie życia rodzinnego

Wychodźmy poza rutynowe czynności dnia codziennego, wprowadzajmy zmiany, które pobudzą nas związek. Większa dynamika w relacji wpłynie pozytywnie na relacje między partnerami.

Nie ignorowanie kryzysu

Nie próbujmy tłumaczyć kryzysu i nie czekajmy do chwili, aż sam się rozwiąże. Skupmy się nad wyjaśnieniem sytuacji i poprawą relacji.

Rozwiązywanie na bieżąco drobnych problemów

Bagatelizowanie pojedynczych sygnałów może spowodować efekt kuli śniegowej. Czuwajmy, by drobne problemy rozwiązywać na bieżąco, by się nie rozwinęły.

Psychoterapia dla par

W sytuacji, gdy nie potrafimy wspólnymi siłami rozwiązać kryzysu w związku warto skorzystać z pomocy specjalisty. Najlepszą opcją w takiej sytuacji jest psychoterapeuta specjalizujący się z terapii par. Spotkania mogą odbywać się wspólnie, jak i oddzielnie z każdym z partnerów. Terapeuta podczas spotkań kładzie nacisk na to co łączy dwie osoby oraz na umiejętność opisywania stanów emocjonalnych drugiej osobie. Wszystko prowadzi do nauki wzajemnej komunikacji oraz uczenia zawierania kompromisów. Należy pamiętać, że wizyta u terapeuty nie jest oznaką słabości, ale tego, że partnerzy chcą walczyć o swój związek.